Nie zawsze przewóz to transport

Koleją, czy samochodem ciężarowym, a może drogą morską wykorzystywane są środki transportu. Potrzeby transportowe należą do potrzeb grup jakimi człowiek zarządza. Są to działy gospodarki, które zwiększają użyteczność dóbr człowieka poprzez ich przemieszczanie w przestrzeni, drogą lądową oraz drogą morską. Międzynarodowy przewóz zwłok z Niemiec, jak i międzynarodowy przewóz zwłok do Polski oraz całej Europy. Do transportu zaliczyć możemy nie tylko towary, czy przemieszczanie się ludzi, ale także transport ciała zwłok urny, przewóz ciała zwłok urny oraz sprowadzanie zwłok ciała urny z Niemiec do Polski lub z Polski do Niemiec.
W połączeniu spedycję z logistyką, transport zwłok do Polski wchodzi w skład branży transportowo logistycznej.
Potrzeby transportowe należą do potrzeb wtórnych grup człowieka, związane są z faktem różnego rozmieszczenia przestrzennego zasobów, skupisk ludzkich, miejsc pracy i położenia geograficznego.
Gorszy rozwój gospodarki lub transportu, sprowadzanie zwłok do Polski wiąże się z pogorszeniem sytuacji odpowiednio w transporcie i gospodarce, a także w bytowaniu grup społecznych.

W nagłych i trudnych sytuacjach

Gałęzią posiadającą najbardziej rozbudowaną sieć dróg lądowych, morskich oraz powietrznych to transport.

Jest on jedną z gałęzi, w której zarówno ładunki jak i ludzie przemieszczają się po drogach lądowych, morski oraz powietrznych przy pomocy środków transportu (np. pojazdów samochodowych, statków oraz samolotów).

Zaletami transportu zalicza się m.in. możliwość dowiezienia ładunku lub pasażera, ale także ( ciała, urny oraz prochów osoby zmarłej, czyli transport zwłok do polski ) bezpośrednio na miejsce przeznaczenia.

Usługi transportowe odbywające się z wykorzystaniem tej gałęzi świadczone są przez przewoźników drogowych oraz duże koncerny transportowe.

Wadami są m.in. energochłonność i szkodliwy wpływ na środowisko naturalne które cierpi na tym najbardziej ( flora, fauna, zwierzęta, ptactwo).

Definicje śmierci człowieka

Przez stulecia obowiązywała tzw. tradycyjna definicja śmierci. Według niej śmierć człowieka następowała w momencie ustania wszelkiej czynności oddechowej oraz krążenia, przy czym za dokładny moment śmierci zazwyczaj uznawano ostatni oddech lub częściej ostatnie wysłuchane uderzenie serca (łac. cor ultimum moriens).

W wyniku rozwoju technik reanimacyjnych i anestezjologicznych stało się możliwym podtrzymanie wentylacji płuc i krążenia metodami sztucznymi. Stan ten wymógł powstanie tzw. nowej definicji śmierci. W tej definicji podstawę do uznania człowieka za zmarłego stanowi śmierć całego mózgu (mors biologica cerebri).

Osobny artykuł: śmierć mózgu.
W późniejszym okresie zauważono, że śmierć komórek mózgu nie następuje jednocześnie. W związku z tym powstała tzw. nowa zmodyfikowana definicja śmierci. Stwierdza ona, że śmierć pnia mózgu implikuje śmierć mózgu jako całości, choć nie oznacza, że w momencie stwierdzenia śmierci pnia martwe są również wszystkie komórki mózgu. Według tej definicji śmierć pnia mózgu jest niezbędnym i wystarczającym warunkiem do uznania osoby za zmarłą.

Zgodnie z artykułami 9 i 9a Ustawy z dnia 1 lipca 2005 r.o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów, za osobę zmarłą, od której można pobrać narządy do przeszczepu, uznaje się osobę, u której stwierdzono trwałe, nieodwracalne ustane czynności mózgu (śmierć mózgu) lub nieodwracalne zatrzymanie krążenia. Szczegółowe kryteria i opis sposobu stwierdzenia śmierci mózgu oraz nieodwracalnego zatrzymania krążenia zdefiniowane są w załącznikach do obwieszczeń ministra zdrowia z 17 lipca 2007  oraz z 9 sierpnia 2010 r.

Powyższe definicje dotyczą śmierci osobniczej człowieka w sensie prawnym, jednak samo umieranie jest procesem, którego nie można zredukować do jednego momentu, zwłaszcza gdy ma się do czynienia ze śmiercią powolną. W związku z tym wyróżnia się następujące stany:

agonia, na którą składają się:
życie zredukowane (vita reducta) – stan, w którym następuje osłabienie procesów fizjologicznych oraz czynności poszczególnych układów organizmu
życie minimalne (vita minima) – stan, w którym następuje dalsza dysregulacja funkcji życiowych układów
śmierć pozorna nazywana też letargiem – okres zaliczany do życia minimalnego, w którym funkcje życiowe układów krążenia i oddechowego są tak zredukowane, że niewykrywalne
śmierć kliniczna – jest to całkowite ustanie czynności układów krążenia i oddechowego, które jest jednak odwracalne. Jest to moment oddzielający agonię, w której zmiany są odwracalne od okresu interletalnego, w którym zachodzą zmiany nieodwracalne
okres interletalny – czas w którym równolegle występują dwa stany:
życie pośrednie (vita intermedia) – jest to okres w którym można jeszcze od poszczególnych narządów lub tkanek uzyskać właściwe dla tej tkanki reakcje
śmierć biologiczna – ustanie wszelkich procesów życiowych komórek.

 

Zaczerpnięto: pl.wikipedia.org

Zwyczaje pogrzebowe

Do tradycyjnych form pożegnania zmarłego przyjętych w kulturze europejskiej jest towarzyszenie trumnie ze zmarłym (lub urnie z jego prochami) w pochodzie pogrzebowym (kondukcie żałobnym) w drodze na cmentarz, miejsca złożenia doczesnych szczątków. Osoby towarzyszące niosą ze sobą zwykle wieńce i wiązanki kwiatów, które na koniec składane są na grobie zmarłego. Obrzędy towarzyszące grzebaniu lub paleniu zwłok zależą od lokalnych tradycji i zwyczajów.

Od tradycyjnych form pogrzebu odstępuje się w sytuacjach wyjątkowych, takich jak wojny czy masowe klęski żywiołowe, gdy wielka liczba zmarłych nie pozwala na ich identyfikację, względnie nie ma środków finansowych i czasu na organizowanie pojedynczych pogrzebów. W takich sytuacjach stosuje się grzebanie zmarłych w mogiłach zbiorowych.

Przyjęty jest powszechny zwyczaj we wszystkich kulturach zawiadamiania znajomych i przyjaciół o fakcie pogrzebu bliskiej osoby. Odbywa się to w postaci nekrologów publikowanych w prasie oraz rozwieszanych w miejscach publicznych. Ogłoszenia takie zawierają często elementy graficzne, wskazujące na przynależność religijną zmarłej osoby lub jej bezwyznaniowość.

Rodzinie zmarłych zwyczajowo składa się kondolencje, czyli wyrażone w uroczystych słowach współczucie i żal z powodu śmierci ich bliskiej osoby. Kondolencje składane są osobiście, tuż po pogrzebie lub korespondencyjnie, gdy nie było możliwości uczestniczenia w pogrzebie lub nie ma możliwości spotkania się z rodziną zmarłego w krótkim czasie po tej uroczystości.

Zaczerpnięto: pl.wikipedia.org

Sekcja zwłok

Sekcja zwłok (łac. sectio: cięcie, rozcięcie), autopsja (gr. autopsia: zobaczyć na własne oczy) – badanie pośmiertne (łac. post mortem), którego celem jest najczęściej ustalenie przyczyny zgonu.

Wyróżnia się naukową (anatomopatologiczną) oraz sądowolekarską sekcję zwłok (określaną niekiedy potocznie mianem obdukcji zwłok). Sekcję naukową przeprowadza lekarz patomorfolog lub lekarz medycyny sądowej. Odbywa się ona w zakładach opieki zdrowotnej lub placówkach dydaktycznych (np. wydziałach lekarskich uniwersytetów) w celu ustalenia przyczyny zgonu, weryfikacji rozpoznania klinicznego oraz w celach dydaktycznych.

Każdy lekarz weterynarii ma prawo i możliwość przeprowadzenia sekcji zwłok zwierzęcia, zwykle jednak takie badania wykonują tylko wyspecjalizowane jednostki (wydziały medycyny weterynaryjnej lub Państwowy Instytut Weterynaryjny).

Zaczerpnięto: pl.wikipedia.org

Mumifikacja

Mumifikacja miała na celu zachowanie życia wiecznego. Wierzono, że jeśli mumia zostanie zbezczeszczona, dusza zmumifikowanej osoby nie zostanie rozpoznana przez bogów i na wieki będzie się błąkać pomiędzy światem żywych i umarłych. Była to najgorsza rzecz, jaka mogła się przydarzyć człowiekowi.

Egipcjanie mumifikowali swoich władców i dostojników usuwając wszystkie wnętrzności człowieka, poza sercem. Po zakonserwowaniu natronem umieszczano je w rytualnych naczyniach zwanych urnami kanopskimi lub kanopami, a następnie puste wnętrze ciała wypełniali szmatami, sianem, by zachowało kształt żywego oraz natronem. Później ciało smarowano olejkami, by mimo wysuszenia dawało się nadać mu dostojną pozycję. Potem owijano w bandaże, jako barierę dla owadów. Chronił przed nimi bitumin. Między bandażami umieszczano zwykle amulety. Tak właśnie powstawały mumie, które przetrwały do dzisiejszych czasów.

 

Zaczerpnięto: pl.wikipedia.org

Mumie dzisiaj

Do dzisiejszych czasów zachowała się tylko część mumii. Część z nich uległa naturalnemu rozkładowi z powodu niedoskonałości technik balsamowania i oddziaływania naturalnych czynników, np. wilgoci, temperatury, drobnoustrojów. Część została zniszczona na skutek wielokrotnych grabieży grobowców, dokonywanych przede wszystkim przez samych Egipcjan. Wiele mumii zostało również wykorzystanych w celach „leczniczych”. Wynikało to z tego, że w starożytności bitumin (w perskim mummija) był używany do leczenia złamań, ran oraz niektórych dolegliwości wewnętrznych. Wraz z medycyną arabską zastosowanie bituminu trafiło tez do Europy. Ze względu że bitumin był trudno dostępny w XVI wieku uznano, że może zostać zastąpiony przez proszek z mumii[1]. Środek ten stosowano w Europie do połowy XIX wieku.

 

Zaczerpnięto: pl.wikipedia.org

Zwłoki – martwe ciało ludzkie lub zwierzęce.

Bez spreparowania zwanego mumifikacją zwłoki ulegają procesowi rozkładu. Po zniszczeniu wierzchnich tkanek pozostają kości, które są trudno rozkładalne. Dopiero po czasie kilkuset lat zwłoki zostają całkowicie rozłożone przez biodegradację. Zwłoki po mumifikacji mogą utrzymywać się bardzo długo. Sztuka utrzymywania ciał istniała już w starożytnym Egipcie.

Zgodnie z polskim prawem zwłoki ludzkie muszą zostać pogrzebane na cmentarzu – w trumnach, lub po uprzednim spopieleniu – w urnach. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach zwłoki można zatopić w morzu; ograniczenie to nie dotyczy popiołów pozostałych po kremacji, które mogą być zatapiane w morzu bez ograniczeń prawnych. Zwłoki mogą zostać także przekazane do celów naukowych i dydaktycznych (np. program Program Świadomej Donacji Zwłok).

Zaczerpnięto: pl.wikipedia.org

Chcę transport z Niemiec do Polski ciało żony.

Wdowiec nie ma pieniędzy, by sprowadzić ciało żony do rodzinnego kraju.
Rodzina zmarłej nie jest w stanie finansowo sprostać na przewóz zwłok do Polski bliskiej im osoby.

Pieniądze które mąż zarabiał przeznaczał na rachunki oraz utrzymanie dzieci.
W chwili obecnej sytuacja wymaga transportu, transport zwłok do Polski żony wdowca.

W tak trudnej chwili nie zawsze procedury umożliwiają właściwe przejście oraz załatwienie wszelkich formalności osobie starajacej się o sprowadzanie zwłok do Polski.

Udaj się do nas.

Uzyskasz pomoc w załatwieniu świadczeń oraz renty socjalnej, a także pomoc w załatwieniu wszelkich formalności od początku do końca całej procedury związanej z przewóz transport sprowadzanie zwłok z Niemiec do Polski

Muszę sprowadzanie do Polski ciało męża.

Wdowa nie ma pieniędzy, by sprowadzić ciało męża do rodzinnego kraju.
Rodzina zmarłego nie jest w stanie finansowo sprostać na sprowadzenie, sprowadzanie zwłok do Polski czy też przewóz zwłok do Polski osoby bliskiej.

Pieniądze które słał do domu szły na utrzymanie dzieci oraz żony w Polsce.
Procedury w tak trudnej chwili nie zawsze umożliwiają właściwe przejście w załatwieniu formalności osobie starajacej się o transport zwłok do Polski.

W takiej sytuacji udaj się do nas. Uzyskasz pomoc w załatwieniu świadczeń oraz renty socjalnej, a także załatwieniu wszelkich formalności od początku do końca w całej procedurze związanej z przewóz transport sprowadzanie zwłok z Niemiec do Polski.